CZYLI O DOBRYCH KSIĄŻKACH DLA DZIECI NIE TYLKO DLA DZIECI
Kategorie: Wszystkie | A. Błotnicka | A. Chachulska | A. Frączek | A. Hest | A. Jaromir | A. Kamiński | A. Mcghee | A. Michaelis | A. Niemierko - Pająk | A. Piwkowska | A. Vestly | A. Znamierowski | A.Bradley | A.D.Mizielińscy | A.Holmberg | A.Lindgren | A.M. Grabowski | A.Onichimowska | A.Provoost | A.Tyszka | B. Cole | B. Gawryluk | B. Kaniewska-Pakuła | B. Leśmian | B. Lindgren | B. Massini | B. Moyeyaert | B. Ostrowicka | B. Rice | B. Wildsmith | B. Wróblewska | C. Beauvais | C. Compton | C. Frabetti | C. Kruusval | C. Wolff-Brandt | C.Funke | C.Rayner | C.Rees | Ch. Bjork | Ch. Dickens | Cz. Janczarski | D. Cali | D. Combrzyńska - Nogala | D. Geisler | D. Gellner | D. Walliams | D. Wawiłow | D.Terakowska | Dr. Seuss | E. Ainsworth | E. Beskow | E. Kozyra - Pawlak (aut.) | E. Piotrowska | E. Susso | E.Carle | E.H.Gombrich | E.Nowak | F. Nilsson | F.H. Burnett | G. Bąkiewicz | G. Gortat | G. Mancomble | G. Ruszewska | G. Whelan | G.Carson Levine | G.Kasdepke | Gro Dahle | H. Ch. Andersen | H. Tullet | Heekyong Kim | I. Angerborn | I. Chmielewska | I. Degórska | I. Desjardins | J. Birdsall | J. Chmielewska | J. Fabicka | J. Frey | J. Mikołajewski | J. Olech (autorka) | J. Picoult | J. Rudniańska | J. Schlansky | J. T. Wieslander | J. Tuwim | J. Wilkoń -autor | J. Wilson | J.P. Lewis | J.Papuzińska | K. DiCamillo | K. Levine | K. Lipka-Sztabałło (autor) | K. Mital | K. Pranić | K.Majgier | K.Siesicka | L. Anderson | L. Anholt | L. Bardijewska | L. Brooke | L. Fabisińska | L. Lowry | L. Olivier | L. Stafford | M. Amelin | M. Brykczyński | M. Ekier | M. Galica | M. Happach | M. Kann | M. Kita | M. Kowaleczko - Szumowska | M. Matlin | M. Miklaszewska | M. Niklewiczowa | M. Oklejak (autorka) | M. Oworuszko | M. Parr | M. Prześluga | M. Rusinek | M. Sasek | M. Skibińska | M. Szczygielski | M. Waltari | M. Widmark | M. Zarębska | M.Gutowska-Adamczyk | M.K.Piekarska | M.Strzałkowska | M.Wollny | Marcel A. Marcel | N. Streatfield | P. Beręsewicz | P. Goes | P. Lindenbaum | P. Maar | P. Pawlak - autor | R. Kipling | R. Kosik | R. Lagercrantz | R. McCormick | R. Mueller | R. Piątkowska | R. Riordan | R.Dahl | R.Jędrzejewska-Wróbel | S. Crossan | S. McBratney | S. Nyhus | S. Scherrer | Shaun Tan | Suzy Lee | T. Jansson | T. Trojanowski | U. Stark | V. Howie | W. Holzwarth | W.Widłak | Yvan Pommaux | Z. Orlińska | albumy | atlasy | piosenki | serie | składanki | tradycyjne | varia | Ł. Wierzbicki
RSS
piątek, 11 maja 2018
Boom herstoryczny czyli subiektywny przegląd książek o ważnych kobietach

 

Pod takim tytułem ukazał się w ostatnim, 31 numerze „Rymsa” artykuł mojego autorstwa.

 

Herstoria to termin, który powstał na skutek zabawy słowami – angielskie HISTORY można też czytać jak dwa słowa HIS STORY czyli Jego Historia (albo opowieść czy też wręcz bajka). Przez długi czas w historii – tej uprawianej i nauczanej tradycyjnie dominowały kwestie polityczne. Skupiała się ona na wielkich postaciach i przełomowych datach, pomijając kompletnie te obszary życia, których tradycyjnie dotyczyła aktywność kobiet. Tak pojmowana historia była rzeczywiście historią mężczyzn, kobiety pojawiały się w niej tylko wtedy, kiedy wchodziły w role i zadania tradycyjnie uznawane za męskie. Zaczęło się to zmieniać już w XX wieku, kiedy (przede wszystkim pod wpływem francuskiej szkoły „Annales”) zwrócono się ku historii społecznej.

Odpowiedzią na tak postrzeganą HIStorię jest HERstoria rozumiana jako taki rodzaj narracji historycznej, w której ważnym (jeśli nie najważniejszym) punktem odniesienia będą kobiety - ich sprawy, problemy i osiągnięcia. Oczywiście termin ten nie ma zastosowania w poważnym dyskursie historycznym, ale, moim zdaniem, znakomicie nadaje się do opisania pewnego trendu, z którym od niedawna mamy do czynienia w świecie książek dla dzieci młodzieży. Z pewną przesadą nazwałabym go nawet herstorycznym boomem.

   

W 2017 roku ukazały się w Polsce trzy książki będące zbiorami opowieści o niezwykłych kobietach, które zmieniały świat: „Opowieści na dobranoc dla młodych buntowniczek” „Superbohaterki” oraz „Damy, dziewuchy, dziewczyny”. Spróbujmy im się przyjrzeć – o czym i w jaki sposób opowiadają ?

     

Całość artykułu znajdziecie tutaj – zapraszam do lektury !!!

 

   

   

czwartek, 19 kwietnia 2018
Sprawa honoru

 

To jedna z najważniejszych książek mojego... już nie dzieciństwa, ale dorastania. Jedna z tych, którym zawdzięczam to kim jestem i co robię...

Maria Kann była członkinią „Żegoty”, bliską współpracownicą Zofii Kossak – Szczuckiej, a w 1943 roku napisała wydaną w podziemiu i przekazaną za Zachód książkę poświęconą Powstaniu w Getcie - „Na oczach świata”.

Sprawa honoru” powstała w latach sześćdziesiątych, pierwszy raz ukazała się w 1969 roku. To pierwsza książka dla młodzieży pokazująca Warszawę lat okupacji także z perspektywy getta, a także pierwsza (i nadal jedyna) opowiadająca o Powstaniu w Getcie i o tych, którzy w nim walczyli. Opowiada o ludziach po obu stronach muru, o Żydach i Polakach, pokazuje rożne postawy wobec tego, co się wtedy działo – od aktywnego oporu i pomocy przez lękliwą bierność aż do szmalcownictwa.

Leży teraz na moim biurku, zaczytana nie tylko przeze mnie, a Warszawie za chwilę zawyją syreny... Dziś mija 75 lat od wybuchu Powstania w Getcie, pierwszego z dwóch warszawskich powstań.


Maria Kann „Sprawa honoru”, ilustr.: Szymon Kobyliński, wyd.: Nasza Księgarnia, Warszawa 1978

 

 

piątek, 09 marca 2018
... nie ma z kim tańczyć...

 

   

 

... jest to książka

dla tych, których już nie ma,

po to, żeby zostali.

I dla tych, którzy są,

po to, żeby zapamiętali.

 

Byłam wczoraj na Uniwersytecie Warszawskim, na obchodach 50 rocznicy Marca 1968 roku, a dziś moje Julka miała w szkole fantastyczne spotkanie z uczestnikami tamtych wydarzeń.

Pomyślałam, że przy tej okazji warto przypomnieć tę mało znaną powieść Krystyny Siesickiej. Warto, bo jest to jedna z dwóch (obok o rok późniejszej „Kalamburki” Małgorzaty Musierowicz) książek dla młodych czytelników, która porusza problem rozpętanej w marcu antysemickiej nagonki i tzw. pomarcowej emigracji.

Jej bohaterkę, Irenę poznajemy w dwóch planach czasowych – współcześnie czyli w latach dziewięćdziesiątych, kiedy jest już starą kobietą i nastoletnią – tuż przed wojną. Towarzyszymy jej przez cały okres okupacji. Jest ona, rzec można, alter ego samej autorki – postacią, która pojawia się w wielu jej książkach dotyczących wojny. To zawsze jest nastolatka - za mała jeszcze, żeby brać poważny udział w konspiracji i walce, ale wystarczająco duża, żeby rozumieć, co się dzieje i zazdrościć starszym, tego, że oni mogą.

Klamrą domykającą ten wątek są dwa końce świata. Pierwszy następuje w 1939 roku, kiedy kończy się wszystko, co Irenka dotąd znała, jej cały świat, bezpieczny i dostatni dom, a zaczyna koszmar okupacji.

Drugi ma miejsce trzydzieści lat później na Dworcu Gdańskim, gdzie żegna wszystkich najbliższych, którzy jej pozostali. Odjeżdżają z biletem w jedną stronę, dokumentem poświadczającym, że jego posiadacz NIE JEST obywatelem polskim i bolesną świadomością, że nie ma już dla nich w Polsce miejsca. I tylko mała Weronika nie może zrozumieć, gdzie podział się jej dom ??? To tylko jedna scena, ale mowi bardzo dużo.

A zapłakane oczy lśnią, otula się marcową mgłą smutny pociąg i odpływa w dal, hen, w dal. O ciepłym, dobrym domu sen w tunelu ciemnym ginie, hen.
Nie tak malował pan Chagall...

 

P.S. Ale jeśli kogoś zainteresował ten erotyk w tytule, to lojalnie uprzedzam, że jest tylko tam ;-)

 

Krystyna Siesicka „...nie ma z kim tańczyć... (Erotyk dla panienek z dobrych domów)”, wyd.: Akapit Press, Łódź 2000

 

poniedziałek, 11 grudnia 2017
My i nasza historia

 

Czasem tak bywa, że w książce na pierwszy rzut oka interesującej i solidnie zrobionej, coś w trakcie lektury nieprzyjemnie zazgrzyta. Tutaj zgrzytnęło pod koniec, ale za to przeraźliwie :-(

Dlaczego ? Napisałam o tym dla portalu "RYMS" – zajrzyjcie tutaj.

Zastanawia mnie jedno – znalazłam w sieci kilka pozytywnych recenzji tej książki. Czy ich autorom nie przeszkadzało to, co mi, czy po prostu przed napisaniem recenzji nie przeczytali jej do końca ?

   

Yvan Pommaux (tekst), Christophe Ylla-Somers (ilustr.) "My i nasza historia", przekł.: Katarzyna Rodak, wyd. Tatarak, Warszawa 2017

środa, 22 listopada 2017
Biały teatr panny Nehemias

 

Wyobraź sobie, że żyjesz w ponurym świecie, bez komórki, tabletu, komputera. Przed sklepami wiją się kolejki, choć na półkach brakuje towarów. W telewizji są tylko dwa programy,a z obu sączą się te same kłamstwa...

 

   

 

Biały teatr panny Nehemias” to książka, która poruszyła bardzo czułe nuty w mojej duszy. Przenosi nas w smutny rok 1984 – pamiętam go jako czas zupełnie bez nadziei, taki listopad, który trwał niezależnie od tego, jaką porę roku mieliśmy w kalendarzu. Po szaleństwie karnawału Solidarności i traumie stanu wojennego, następne lata przyniosły ponurą, szarą stagnację, kolejki po wszystko i cyniczną, brutalną propagandę wylewającą się z massmediów.

 

Katarzyna, bohaterka tej książki, ma dwanaście lat i chodzi do szóstej klasy. Ja byłam wtedy starsza, już studiowałam, ale spora część mojej ówczesnej aktywności umiejscowiona była w okolicy, w której toczy się jej życie. Poczułam się swojsko wracając w okolice Placów: Unii Lubelskiej i Zbawiciela, do miejsc, których już nie ma – Supersamu czy lodziarni „Palermo”. W jednej ze scen prawie poczułam zapach, który wydobywał się z piekarni na Polnej...

 

Oczywiście nie warszawskie realia są w tej książce najważniejsze, ale atmosfera tamtych czasów, którą znakomicie udało się autorce odtworzyć. Mityczny Zachód wydawał się wtedy inną planetą, nie do końca realną. Decyzja o wyjeździe z Polski nie była łatwa ani do podjęcia, ani do zrealizowania, szczególnie, że najczęściej oznaczała bilet w jedną stronę i zerwanie z całym dotychczasowym życiem. Było ponuro, było szaro, było smutno, ale z drugiej strony – to było nasze życie, innego nie znaliśmy. Kiedy Katarzyna ma napisać w szkolnym wypracowaniu, jak wyobraża sobie siebie za 10 lat, widzi kolejkę po parówki i ludzi jak z Kolędy Nocki.

Za czym kolejka ta stoi ? Po szarość, po szarość, po szarość... Na co w kolejce tej czekasz ? Na starość, na starość, na starość...

 W książce Zuzanny Orlińskiej znajdziemy nie tylko smutek. Jest tam też trochę magii – to tytułowy biały teatr, ale nie zdradzę, czym on jest. Myślę, ze każdy czytelnik tej książki zinterpretuje go inaczej i każdy będzie miał rację.

Jest w niej także nadzieja, choć może trudno ją zauważyć. W końcu - musiało minąć tylko pięć lat i zaczęliśmy żyć w zupełnie innym świecie. Wtedy, w orwellowskim roku 1984 nikt tego nie wiedział. Niektórzy marzyli o tym, a tylko nieliczni wierzyli, że to nastąpi...

Bądź jak kamień, stój, wytrzymaj, kiedyś te kamienie drgną i polecą jak lawina przez noc, przez noc, przez noc... 

 

P.S. „Biały teatr panny Nehemias” został nominowany do tegorocznej nagrody Książka Roku IBBY.

 

Zuzanna Orlińska „Biały teatr panny Nehemias” (seria: Plus Minus 16), wyd.: Literatura, Łódź 2017

 

 

 

 

piątek, 13 października 2017
Pasztety, do boju !



   

Obraz widziany w tym lustrze może być zniekształcony przez powszechnie uznane kanony piękna – taki napis zobaczyłam w łazience jednego z campingów, który odwiedziliśmy w czasie wakacji. Czytałam wtedy akurat „Pasztety, do boju !” i ta naklejka bardzo dobrze korespondowała z treścią tej książki.

Trochę żałuję, że nie udało mi się napisać o niej latem, bo to książka bardzo wakacyjna – taka lipcowa powieść drogi. Jednak z drugiej strony – problem, którego dotyczy nie jest tylko problemem letnim.

Kanony piękna zmieniają się od wieków i to, co w jednym stuleciu budziło zachwyt, w innym już niekoniecznie... Jednak czasy, w których żyjemy są pod tym względem wyjątkowe, bo jeszcze nigdy wcześniej dyktatura jednego wzorca wyglądu nie była tak dominująca. Nie ma ucieczki od obrazu idealnie pięknych i idealnie szczupłych kobiet, a żadna z nich nie wygląda w realu tak, jak na billboardach, w prasie czy na reklamach, która atakują nas kiedy tylko włączymy telewizor czy komputer.

   

   

Czasy, w których żyjemy są wyjątkowe także dlatego, że nigdy wcześniej nie było internetu - medium hiperdemokratycznego, które daje KAŻDEMU prawo do wyrażenia KAŻDEJ opinii na KAŻDY temat. Jest to w dodatku medium, rzec można, eksterytorialne, funkcjonujące obok czy też poza tak zwanym realem, ale wywierające na niego ogromny wpływ.

Dlatego nigdy wcześniej nie było możliwe, aby w jakiejś szkole odbyły się (już po raz trzeci) wybory Złotego, Srebrnego i Brązowego Paszteta czyli najbrzydszych dziewczyn, w których KAŻDY chłopak może napisać o KAŻDEJ dziewczynie w sposób dowolnie obraźliwy. Szkoła umywa od tego ręce, bo skoro rzecz dzieje się w internecie to tak jakby... nigdzie ? Wirtualne słowa ranią tak samo, jak te wypowiedziane prosto w twarz, tylko łatwiej je napisać niż powiedzieć, bo w sieci wydają się one jakoś tak jakby... oderwane od rzeczywistości ? A przecież przemoc jest przemocą zawsze - niezależnie od medium...

No i wyniki są na fejsie: jestem Brązowym Pasztetem.

Trochę słabo. Przez dwa lata miałam tytuł Złotego Paszteta i myślałam, że nikt mi go nie odbierze, a tu co ? Figa.

Tytułowe Pasztety są trzy – Astrid, Hakima i Mireille, ale najlepiej poznajemy tę ostatnią. To ona, jako najbardziej doświadczony Pasztet wspiera debiutantki na podium, ona jest narratorką tej książki i spiritus movens wszystkiego, co się w niej wydarza. Mireille to dziewczyna fantastycznie inteligentna, bystra i złośliwa, także pod swoim adresem, a książka jest taka, jak ona. Brak urody zgodnej z aktualnymi kanonami nie jest jej jedynym życiowym problemem, ale ze wszystkimi radzi sobie podobnie – uczyniła pancerz ze swojej inteligencji, bezpośredniości i zjadliwego poczucia humoru.

Okazuje się, że w powiedzeniu: nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło, jest jakieś ziarno prawdy, bo dzięki rzeczy tak paskudnej jak te wybory rodzi się przyjaźń między dziewczynami i przydarza im się fantastyczna przygoda, której początkiem są trzy rowery w garażu u Mireille i pomysł, żeby razem pojechać do Paryża. Każda z dziewczyn ma inny powód, żeby tam się udać, a towarzyszy im na swoim wózku Kader – brat Hakimy, inwalida wojenny.

Pasztety, do boju !” to książka, która wpisuje się w nurt tzw. body positivity. Dziewczyny nie wyruszają w swoją podróż ani po to, żeby schudnąć,

ani po to, żeby tym, którzy je wybrali, udowodnić cokolwiek,

ani w żadnym innym celu, który by w jakikolwiek sposób wiązał się z tamty nieszczęsnym konkursem, który je połączył.

Jadą z tylko sobie (i czytelnikom) znanych powodów i jak to w powieści drogi, która w dodatku jest powieścią inicjacyjną, być powinno, ta wyprawa zmienia je.

Czy uda im się znaleźć w sobie te skrzydła, o których mówi Hakima w ostatnim zdaniu tej książki ?


Clementine Beauvais "Pasztety, do boju !", przekł.: Bożena Sęk, wyd.: Dwie Siostry, Warszawa 2017

 

 

niedziela, 08 października 2017
Powstanie Warszawskie. Pierwsze dni. Interaktywne spotkanie z historią

 

   

 



Jak czytać tę książkę ?

Życie człowieka składa się z decyzji. Czasem są one błahe, niekiedy zaś poważne, niosące nieodwracalne konsekwencje. Z tej książki możesz się dowiedzieć, przed jakimi wyborami stawali młodzi ludzie podczas Powstania Warszawskiego i jak wpływały one na dalsze losy tych osób, doprowadzając czasem nawet do śmierci.

Każda z twoich decyzji będzie zmieniać bieg tej historii i prowadzić do innego zakończenia. Wydarzenia, w których będziesz brać udział, miały miejsce w rzeczywistości i przytrafiły się prawdziwym ludziom.

Nie jestem targetem tej książki, nie wychowałam się na grach komputerowych i zdecydowanie preferuję słowo pisane, najlepiej jeśli jest ono na papierze. W dodatku jeśli chodzi o historię, a szczególnie o Powstanie Warszawskie jestem maksymalistką – oczekuję od książek wierności faktom i bardzo wyczulona jestem na wszelkie niedoróbki w tej kwestii. Dlatego do publikacji, która ma w tytule Interaktywne spotkanie z historią podeszłam z dużą dozą nieufności. Obawiałam się, że (podobnie jak na przykład w grze „Mali powstańcy”) fakty i realia historyczne mogły paść ofiarą tej interaktywności. Muszę przyznać, że się w tej kwestii bardzo miło zdziwiłam...

Merytorycznie nie mogę właściwie do niczego przyczepić. Książkę konsultowało Muzeum Powstania Warszawskiego i w warstwie faktograficznej wszystko się zgadza. Jedyna rzecz, która ciut mi zgrzytnęła, to zdjęcie, które ilustruje hasło ręczny karabin maszynowy. Przedstawia ono sowiecki RKM DP, który owszem – był w użyciu w czasie Powstania, ale spodziewałabym się go raczej w drugiej połowie września na Powiślu, a nie w pierwszych dniach sierpnia na Woli. Co nie znaczy, że było to absolutnie niemożliwe.

Widza o Powstaniu, którą czytelnik wyniesie z tej książki jest na podobnym poziomie do tej, którą ja w podobnym wieku wyniosłam z lektury „Zośki i Parasola” Kamińskiego. Te same wydarzenia, ci sami ludzie, ale tu być może forma będzie bardziej interesująca dla współczesnego nastolatka.

Być może – bo wydaje mi się, że jak na jego potrzeby tak książka jest trochę zbyt mało atrakcyjna wizualnie. Nieliczne kolorowe ilustracje i czarno – białe, niewyraźne zdjęcia nie pomagają wczuć się w opisywane wydarzenia. Poza tym aż prosi się, żeby jakoś osadzić to wszystko w realiach współczesnej Warszawy – przydałyby się mapy i zdjęcia, także współczesne. Wtedy być może okazałoby się, że wszystko to działo się w miejscach doskonale czytelnikowi znanych i z pozoru zupełnie nieciekawych.

Masz na imię Janek. Jesteś silnym osiemnastoletnim chłopakiem. Mieszkasz razem z wujem i ciotką w małym mieszkanku na warszawskiej Woli...

Przy pomocy tej książki możemy towarzyszyć naszemu bohaterowi we wszystkich wariantach powstańczego losu – od natychmiastowego przyłączenia się do walki do decyzji o tym, żeby się w nic nie włączać. Niektóre kończą się jego śmiercią, ale są też takie w których przeżywa. Kilka zakończeń doprowadza go na Starówkę i tam zostawia – nie wiemy więc, co wydarzyło się później.

Czasem podejmujemy w jego imieniu decyzje trudne (przyłączyć się do walki czy nie ?), a czasem wszystko zależy od tego, czy każemy mu pobiec w prawo czy w lewo. Jednak żadna z tych decyzji nie gwarantuje mu przeżycia.

Pomysł fabularny, szkielet tej książki jest interesujący i dopracowany, przydałoby się jednak obudować go trochę literacko. To bardziej scenariusz gry – nie poznajemy szerszego tła, niewiele wiemy o uczuciach bohatera, więc trudno czasem zrozumieć, dlaczego miałby podjąć taką czy inną decyzję.

Marzy mi się kolejne wydanie tej książki – poszerzone i ulepszone. Z ciekawszymi ilustracjami, pokolorowanymi zdjęciami i rozbudowaną fabułą, która pozwoliłaby współczesnemu nastolatkowi zrozumieć, dlaczego jego ówcześni rówieśnicy chcieli być wolni i wolność sobie zawdzięczać.

A gdyby jeszcze w tym wydaniu zrezygnowano ze słowa przygoda, którym określane są kolejne wersje losów bohatera, byłoby idealnie.

 

 

Krzysztof Mital „Powstanie Warszawskie. Pierwsze dni. Interaktywne spotkanie z historią”, ilustr.: Filip Wojciechowski, wyd.: Meandry, Gdańsk 2017

 

wtorek, 05 września 2017
Mówcie mi Bezprym

 

   

 

Bohater tej książki był pierworodnym synem pierwszego polskiego króla, a jednak nie wspomina o nim żaden kronikarzy najwcześniejszych dziejów Polski – ani Gall Anonim, ani Wincenty Kadłubek, ani Jan Długosz. Nie wiadomo, jak miał właściwie na imię, nie ma pewności, kim była jego matka, a przede wszystkim – nie jest jasne, dlaczego został przez ojca pozbawiony następstwa tronu. Jeszcze w XIX wielu wątpliwości historyków budziło nawet jego istnienie, dziś już tak nie jest, ale właściwie każdy fakt z jego życia może być rozmaicie, często sprzecznie interpretowany. (...)

Grażyna Bąkiewicz opisuje czasy wcześniejsze, kiedy Bezprym był dopiero dorastającym chłopcem. Rozpoczyna swoją opowieść jesienią 999 roku a kończy w roku1002. Był to czas szczególny i dla Polski, i dla Europy – przełom tysiącleci, zjazd gnieźnieński, wielkie plany cesarza Ottona III, które przerwała jego śmierć. Autorka oparła się na śladach po Bezprymie, które zachowały się w kronikach niemieckich i wypełniła przestrzeń między nimi swoimi wyobrażeniami. „Mówcie mi Bezprym” to książka, która mocno skojarzyła mi się w twórczością Elżbiety Cherezińskiej, a szczególnie z „Grą w kości”, bo dotyczy tych samych wydarzeń.

To kolejna moja recenzja napisana dla portalu "Ryms" - całość znajdziecie tutaj.

 

Grażyna Bąkiewicz „Mówcie mi Bezprym” (seria: A to historia !), ilustr.: Mikołaj Kamler, wyd.: Literatura, Łódź 2016

środa, 02 sierpnia 2017
Skutki uboczne eliksiru miłości

 

 

 

Tego niezwykłego dnia 13 grudnia 1981 roku, kiedy świat się zawalił...

Skutki uboczne eliksiru miłości” to druga po „Teatrze niewidzialnych dzieci” Marcina Szczygielskiego książka, która dotyka tamtych czasów. Jej akcja zaczyna się w momencie, w którym akcja tamtej się kończy - czyli w dniu wprowadzenia stanu wojennego. To było 36 lat temu - dla dzieci żyjących teraz to taki dystans, jaki nas wtedy dzielił od wojny.(...)

Trochę obawiałam się tego, w jakim tonie będzie o tym pisała Dorota Combrzyńska-Nogala. Znałam ją jednak wcześniej z „Bezsenności Jutki” i „Syberyjskiej przygody Chmurki”, więc wiedziałam, że pisząc o niełatwych sprawach z przeszłości potrafi odpowiednie dać rzeczy słowo...

Całość recenzji znajdziecie tutaj , bo rozpoczynam nią współpracę z Kwartalnikiem Ryms.

 

poniedziałek, 15 maja 2017
Moje cudowne dzieciństwo w Aleppo

 

Najpierw uwaga natury osobistej: coraz mniej mam ostatnio czasu na pisanie tutaj.

11 lat temu, kiedy zaczynałam, chciałam pisać o książkach, które lubią moje córki. Teraz one wyrosły już z dziecięcych i młodzieżowych lektur, a ja mam rozmaite inne pola aktywności okołoksiążkowej.

Czasami myślę sobie, że może powinnam oficjalnie zamknąć Mały Pokój z Książkami i zakończyć pewien etap w życiu ? Jednak wówczas, jak na zawołanie, pojawia się książka, o której bardzo chcę opowiedzieć i wtedy cieszę się, że jednak mam gdzie...

Tak jest właśnie teraz.

   



 Tytuł tej książki brzmi jak oksymoron, a jednak jej bohaterowie być może kiedyś tak o tym czasie powiedzą. W całym koszmarze życia w ruinach i ciągłej obawy przed nalotami, Jasmina i jej bracia Nabil i Tarik mają dom - trochę zrujnowany, ale to i tak bardzo dużo, bo 1/3 ludności Syrii musiała swoje domy opuścić. Mają też co jeść i w co się ubrać, ale przede wszystkim mają rodziców, którzy robią wszystko, aby ich chronić, nie tylko w sensie fizycznym. Na spotkaniu promującym tę książkę Tomasz Raczek powiedział, że skojarzyła mu się ona z filmem „Życie jest piękne”. Ja odebrałam ją podobnie – tu także jest ojciec, który robi wszystko, żeby nie dopuścić do świadomości dzieci okropieństw świata, w którym zmuszone są żyć.

Dorośli są naiwni. Wydaje im się, że jak rozmawiają szeptem, dzieci nic nie usłyszą. Jest dokładnie na odwrót. Kiedy rodzice, patrząc porozumiewawczo na siebie, przy rozmowie zasłaniają dłonią usta, jakby zamierzali kichnąć, wtedy cała zamieniam się w słuch – i najczęściej udaje mi się parę słów wychwycić.

Tak naprawdę nie chodzi o to, żeby poznać ich najskrytsze tajemnice. Po prostu czasem mają problemy, z którymi sami nie potrafią sobie poradzić.

Ta książka to powieść dla dzieci, którą powinien przeczytać każdy dorosły – jak można przeczytać na okładce.

Grzegorz Gortat nie chroni swoich czytelników przed prawdą o wojnie. Pokazuje życie w oblężonym i bombardowanym mieście w całym jego koszmarze, nie wyłączając śmierci osób bliskich, ale nie epatuje okrucieństwami. Wiele rzeczy pozostawia niedopowiedzianych, a każdy czytelnik zrozumie je na swoim poziomie. My dorośli, wypełnimy te niedopowiedzenia swoją wiedzą o świecie, a jeśli będziemy towarzyszyć w lekturze dzieciom, możemy odpowiedzieć na pytania, jakie być może będą chciały zadać. Tematy do rozmowy kryją się też w niezwykłych ilustracjach Marianny Sztymy, które (jeśli obejrzymy je kolejno, pomijając tekst) opowiadają pewną, bardzo poruszającą historię.

Nie dowiemy się z niej, jakie są przyczyny wojny w Syrii i kto tak konkretnie zrzuca bomby na Aleppo. To książka o każdej wojnie w każdym miejscu na świecie. Ważni są w niej bezbronni ludzie, o których pan Safik powiedział: jesteśmy tylko pionkami w grze możnych tego świata. A świata nie interesuje, co się z nami stanie.

Moje cudowne dzieciństwo w Aleppo” nie ma happy endu – właściwie trudno powiedzieć, że ma koniec, bo przecież wiemy, że wojna w Aleppo trwa nadal...

Katarzyna Szantyr – Królikowska, szefowa wydawnictwa „Bajka” powiedziała na spotkaniu promującym tę książkę, że kiedy przeczytała ten tekst pierwszy raz, zrozumiała dwie rzeczy: że musi ją wydać i że rzeczą niemoralną byłoby na niej zarabiać. Cały dochód ze sprzedaży „Mojego cudownego dzieciństwa w Aleppo” zostanie przekazany Polskiej Akcji Humanitarnej na pomoc Syrii. Może dzięki temu choć jedno dzieciństwo w Aleppo stanie się trochę lepsze...


 

Grzegorz Gortat „Moje cudowne dzieciństwo w Aleppo”, ilustr.: Marianna Sztyma, wyd.: Bajka, Warszawa 2017

 

 

 

 

 

 
1 , 2 , 3 , 4 , 5 ... 31
Archiwum
Tagi
Mały Pokój z Książkami

Wypromuj również swoją stronę